Cahit Sıtkı Tarancı

| doğum_yeri = Diyarbakır, Osmanlı İmparatorluğu | ölüm_tarihi = | ölüm_yeri = Viyana, Avusturya | ölüm_sebebi = Plörezi | yattığı_yer = Cebeci Asri Mezarlığı, Ankara | yattığı_yerin_koordinatları = | anıtlar = | ikamet = | milliyet = | diğer_adları = | vatandaşlık = | eğitim = | meslek = Şair yazar çevirmen | etkin_yılları = | dönem = Cumhuriyet | önemli_eser = | stil = | eş = | ödüller = | imza = Cahit Sıtkı Tarancı-imzası.png | dipnotlar = | Etkilendikleri = Dante Alighieri }}

Cahit Sıtkı Tarancı (4 Ekim 1910, Diyarbakır - 12 Ekim 1956, Viyana) Türk şair, yazar ve çevirmendir. Cumhuriyet dönemi Türk şiirinin önde gelen şairlerinden biridir. "Otuz Beş Yaş" şiiriyle özdeşleşen Tarancı, "sanat için sanat" anlayışına bağlı kaldı. Şiirlerinde en çok yaşama sevinci ve ölüm temalarına yer verdi; ayrıca yitik aşklar, mutlu sevdalar, yalnızlık, yaşadığı bohem hayatın buruklukları, çocukluk özlemi konulu şiirler yazdı. Birçok şiiri, farklı bestekârlar tarafından bestelenmiştir.

''Ömrümde Sükût'' (1933), ''Otuz Beş Yaş'' (1946), ''Düşten Güzel'' (1952) ve ölümünden sonra yayımlanan ''Sonrası'' (1957) ile ''Bütün Şiirleri'' (1983) adlı şiir kitaplarının yanı sıra çeşitli hikâyeler yazmış ve bu hikâyeler Tarancı'nın ölümünün 50. yılında ''Gün Eksilmesin Penceremden'' (2006) adıyla yayımlanmıştır. Fransız edebiyatından yaptığı şiir tercümeleriyle de yapan şairin aile fertlerine, arkadaşlarına ve yakın dostlarına yazmış olduğu mektupların çoğu ''Ziya'ya Mektuplar'' (1957) ve ''Evime ve Nihal'e Mektuplar'' (1989) adlarıyla yayımlanmıştır.

Diyarbakır'da dünyaya gelen Tarancı, şehrin soylu ailelerinden olan Pirinççizade ailesindendir. İlk tahsilini Diyarbakır'da tamamladıktan sonra İstanbul'a giderek Kadıköy'deki Fransız Saint-Joseph ile Galatasaray liselerinde orta öğrenim gördü. 1944 yılından başlayarak Ankara'da Anadolu Ajansı, Toprak Mahsulleri Ofisi ve Çalışma Bakanlığında çevirmen olarak çalıştı. 1954'te geçirdiği felç sonucu Viyana'ya götürüldü ve buradaki bir hastanede tedavi gördüğü sırada 12 Ekim 1956'da zatülcenpten öldü.

Tarancı'nın doğup büyüdüğü ev, 1973 yılında Türkiye Cumhuriyeti Kültür ve Turizm Bakanlığı tarafından satın alınarak restore edildikten sonra, cumhuriyetin 50. yılında 29 Ekim 1973 tarihinde Tarancı'nın anısını yaşatmak ve ismini ebedîleştirmek amacı ile müze olarak hizmete açıldı. Yukarıdaki bilgiler Wikipedia'dan alınmıştır